Nadal

Así que chegaba o Nadal e non tiñamos colexio, ibamos aos coellos pola neve. So colliamos frío nos pés, e aos coellos viámolos ao lonxe escaparen de nós aos brincos. Mexabamos na neve derreténdoa e facendo un burato nela; xogabamos a nos tirar pelotos uns aos outros ou faciamos un boneco de neve e poñiámoslle unha gaita de pau e uns penedos coma se foran os collós, e veña a rir e rir. Logo voltabamos cada un á súa casa. Eu púñame ao pé do lume a me quecer tantiño.

—¡Neno, que te vas encher de moufas, fuxe de aí, escapa!

—Teño frío nos pés.

E quitaba as katiuskas, e, sentado no escano, puña os pés nun tallo a quecer mentras cunha man sacaba os mocos do nariz e facía pelotiñas que despois tiaraba ás brasas. Pola tarde era cando poñiamo-lo Nacemento.

¡Quién te volviera a soñar!

Ayer por la noche, mientras leía un capítulo del Libro de Abadie en la terraza, pasaban tres chavalillas dando los últimos coletazos de las vacaciones y hablando de lo rápido que se les había pasado el verano. Y me acordé de aquellos interminables domingos de misa, comida, paseos por la carretera, visitas, deberes de matemáticas… Aquellos domingos que resultaron no ser eternos, mierda.

Manzalvos

Recuerdo infantil

(Foto de Raúl Coelho para http://www.diariodetrasosmontes.com)

Saudade no 17 de maio

Agora entendes.

Perto da noitiña, no solpor de xulio, ollabas dende a terraza: voltaban as vacas vagamente á corte para seren muxidas, voltaba o magote lixeiro, un río de lá, coma fuxindo do lobo; voltaba a xente coa ferramenta ao lombo, espalladoiras, sachas, machadas, engazos; algúns ficaban nas cortiñas a rega-lo millo ou as patacas.A rega-lo fruto. Voltaban as burras carregadas con herba verde dos segadeiros. Herbiña fresca. O ar era unha mistura amable de terra, auga, herba, vacas, ovellas e pementos fritidos en aceite oliva.

Agora entendes.

Ti eras un meniño con pantalóns curtos e mocos caendo do nariz, cun pau de castiñeiro na man convertido en Excalibur. Con feridas nos xeonllos de subires ás arbres a veres os nius. Un meniño que pasaba medo pola noite das pantasmas, dos aparecidos, da raposa, dos lobos, mouchos, coruxas, sapos e bruxas; demos, trasgos e diaños.

E todo fuxiu porque tempus fugit. Fuxiu o gando, fuxiu o lobo, fuxiu a xente. Tamén fuxiron as pantasmas. Non fuxiu a memoria, morriña dunha idade enteira que agarda no maxín. E a saudade é un salvoconducto cara á felicidade.